Meet the Author

मराठी

नमस्कार, मी गायत्री.

मुंबईत वाढले. आजीच्या गोष्टी ऐकत, आईने शिकवलेल्या म्हणी बोलत, घरच्या सणांच्या गडबडीत. तेव्हा कधी वाटलंच नाही की हे सगळं खास आहे.

माझी मुलगी झाली, आणि एक दिवस मनात आलं: हे सगळं तिच्यापर्यंत कसं पोहोचणार?

त्याच प्रश्नातून आपला मराठी माणूस सुरू झालं. मराठी संस्कृती फक्त आपल्यापुरती राहू नये, ती सर्वांची व्हावी. म्हणून मी मराठीत, रोमन लिपीत आणि इंग्रजीत लिहिते, जेणेकरून कोणीही मागे राहू नये.

इथे जे लिहिते, ते मी जगलेलं, ऐकलेलं आणि मोठ्यांकडून शिकलेलं आहे.

Romanized

Namaskar, mi Gayatri.

Mumbait vaadhle. Aajichya goshti aikat, aaine shikavlelya mhani bolat, gharchya sananchya gadbadit. Tevha kadhi vatlach nahi ki he sagla khaas aahe.

Majhi mulgi zali, ani ek divas manaat aala: he sagla tichyaparyant kasa pohochnar?

Tyach prashnatun Aapla Marathi Manoos suru zala. Marathi sanskruti fakta aaplyapurti rahu naye, ti sarvanchi vhavi. Mhanun mi Marathit, Roman lipit ani Engrajit lihite, jenekarun konihi maage rahu naye.

Ithe je lihite, te mi jagalela, aikalela ani mothyankadun shiklela aahe.

English

Namaskar, I’m Gayatri.

I grew up in Mumbai listening to my grandmother’s stories, repeating the proverbs my mother taught me, and getting lost in the bustle of festivals at home. Back then, I never realised how special it all was.

Then my daughter was born, and one day a thought stayed with me: how will all of this reach her?

Aapla Marathi Manoos began with that question. I don’t want Marathi culture to stay only with us; I want it to belong to everyone. So I write in Marathi, in Romanized Marathi, and in English, so that no one is left out.

Everything here is something I’ve lived, heard, or learned from my elders.